اثربخشي روش‌درماني حساسيت‌زدايي از طريق حركات چشم و بازسازي شناختي (EMDR) بر بهبود حس صلاحيت والدگري و كاهش انزواي اجتماعي مادران كودكان ناشنوا

مقدمه: ناشنوايي دركودكان، ازجمله ناتواني‌هايي است كه تأثير بسياري برروي مادران دارد؛ زيرا مادران نقش مراقبت گري بيشتري در برابر نيازهاي جسمي، عاطفي و اجتماعي كودكان دارند.اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي روش درماني حساسيت‌زدايي از طريق حركات چشم و بازسازي شناختي (EMDR) بر بهبود حس صلاحيت والدگري و كاهش انزواي اجتماعي مادران كودكان ناشنوا انجام شد.روش كار: اين پژوهش جزو مطالعات نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل مي باشد. در اين پژوهش 30 مادر به شيوۀ نمونۀ در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفره آزمايش و كنترل قرار گرفتند. پروتكل درماني طي 10 جلسه 60 دقيقه‌اي در گروه آزمايش اجرا شد. شركت كنندگان هر دو گروه، در ابتدا و انتهاي پژوهش، از نظرمتغيرهاي حس صلاحيت والدگري و انزواي اجتماعي مورد ارزيابي قرارگرفتند. براي ارزيابي حس صلاحيت والدگري و انزواي اجتماعي از  پرسشنامه تنيدگي والديني آبيدين (1990) استفاده شد.يافته ها:نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه درمان حساسيت‌زدايي با حركات چشم و بازسازي شناختي منجربه بهبود حس صلاحيت والدگري وكاهش انزواي اجتماعي مادران كودكان ناشنوا هم در مرحله پس آزمون و هم در مرحله پيگيري شده است (0/001 P).نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي پژوهش مي توان گفت كه حساسيت زدايي از طريق حركات چشم و بازسازي شناختي درماني غير دارويي، نسبتاً كوتاه و مؤثر در جهت بهبود حس صلاحيت والدگري وكاهش انزواي اجتماعي است.