تاثير دو شيوه تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون بر شاخص‌هاي انعقادي و سطح گلوكز خون در بيماران ديابتي نوع ‌2

مقدمه: عدم تعادل سيستم هموستازي بدن، مي‌تواند منجر به شكل‌گيري لخته خون گردد. هدف از مطالعه حاضر تاثير دو شيوه تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون بر شاخص‌هاي انعقادي و سطح گلوكز خون در بيماران ديابتي مي باشد.روش كار: 41 بيمار مبتلا به ديابت نوع‌2‌ به صورت تصادفي در سه گروه تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون و گروه كنترل تقسيم شدند. آزمودني‌هاي گروه تمرين مقاومتي  با و بدون محدوديت جريان، تمرين را به مدت 8 هفته و به ترتيب با شدت 20، 40، 60، 80 درصد يك تكرار بيشنيه و 20 و 30 درصد يك تكرار بيشنيه اجرا نمودند. آزمودني‌هاي گروه كنترل در اين مدت، به زندگي عادي پرداختند و برنامه تمريني منظمي نداشتند.اندازه گيري شاخص‌هاي انعقادي، هماتوكريت و سطح گلوكز خون، قبل و 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين صورت گرفت. براي بررسي تاثير مداخله بر فاكتورهاي كمي از آناليز واريانس با عامل بين گروهي و آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. جهت بررسي داده هاي از نرم افزار آماري SPSS22 استفاده گرديد. سطح معني داري براي تمام تحليل هاي آماري 0.05 P در نظر گرفته شد.  نتايج: شاخص زمان پروترومبين در هر دو گروه تمرين مقاومتي نسبت به گروه كنترل به طور معناداري افزايش يافت(p 0/05)؛ اما در شاخص زمان نسبي ترومبوپلاستين و هماتوكريت تفاوت معناداري مشاهده نشد( p0/05). فاكتور فيبرينوژن نيز در گروه هاي تمريني كاهش يافت(p 0/05). گلوكز خون در گروه تمرين مقاومتي بدون محدوديت جريان خون نسبت به گروه كنترل كاهش را نشان داد(p 0/05).نتيجه گيري: هشت هفته تمرين مقاومتي مي‌تواند از طريق كاهش سطوح فيبرينوژن و افزايش شاخص زمان پروترومبين، در جلوگيري از ترومبوز و بروز ناگهاني بيماري هاي قلبي عروقي در مبتلايان به ديابت نوع‌2 باشد. همچنين اين نوع تمرينات با كاهش سطح قند خون نقش شبه انسوليني ايفا مي كند.