مقايسه اثر دو نوع تمرين تناوبي شديد بربيان ژن‌هايIRS-1 و IRE-1α دركارديوميوسيت موش‌هاي چاق صحرائي نر مبتلا به ديابت نوع2

مقدمه: تمرين تناوبي با حجم مناسب بيان ژن را در بيماران ديابتي تنظيم مي‌كند و كارديوميوپاتي را كاهش مي‌دهد. هدف از اين مطالعه مقايسه اثر دو نوع تمرين تناوبي شديد بربيان ژن‌هايIRS 1 و IRE 1α دركارديوميوسيت موش‌هاي چاق صحرائي نر مبتلا به ديابت نوع2 بود.روش‌كار: 36 سر موش‌ چاق صحرائي نر ديابتي به چهارگروه 9 تايي تقسيم شدند؛ تمرين تناوبي شديد نوع1(HIIT1:1)، تمرين تناوبي شديد نوع2(HIIT2:1)، كنترل ديابتي(DC)، كنترل سالم(NC). 24 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين و ريكاوري پس از آن آزمودني‌ها بيهوش شدند. سپس بطن چپ آنها استخراج شد. گلوكز پلاسما توسط روش گلوكز اكسيداز، مقادير انسولين با روش الايزا و مقاومت به انسولين با HOMA IR اندازه‌گيري شد. سنجش بيان ژنهاي IRS 1 و IRE 1α با روش PCRReal time و مقايسه گروه‌ها با آنوواي يكطرفه و آزمون تعقيبي توكي براي تعيين اختلاف بين گروهي در سطح آلفاي 0/05 استفاده شد. در گروه هاي ديابتي، القاء ديابت با استرپتوزوتوسين انجام گرفت.نتايج: بيان ژن IRS 1 در هر دو گروه تمرين (p= 0.002) HIIT2:1 و HIIT1:1 (p= 0.006) نسبت به گروه كنترل و در گروه HIIT2:1 نسبت به HIIT1:1 (P=0/043) كاهش معناداري داشت. ژن IRE 1α در هر دو گروه تمرين HIIT2:1 (p= 0.005) و HIIT1:1 (p= 0.007) نسبت به گروه كنترل و در گروه HIIT2:1 P=0/001 نسبت به HIIT1:1 كاهش معناداري داشت. ميانگين مقادير وزن و شاخص مقاومت به انسولين در گروه HIIT1:1 و گلوكز در گروه HIIT2:1 به صورت معناداري كمتر بود.نتيجه گيري: تمرين تناوبي شديد نوع 2 با تاثير بالاتر بركاهش بيان ژن ‌هايIRS 1 و IRE 1α در كارديوميوسيت موش‌هاي چاق ديابتي احتمالا مي تواند بد تنظيمي ژن را بهبود بخشد.