مقايسه اثربخشي روش‌هاي رفتار درماني ديالكتيك، دارو درماني و تركيبي از آن‌ها بر ناگويي هيجاني و دشواري تنظيم هيجان در زنان مبتلا به افسردگي پس از زايمان

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي روش‌هاي رفتار درماني ديالكتيكي، دارو درماني و تركيبي از آن‌ها بر ناگويي هيجاني و دشواري تنظيم هيجان در زنان مبتلا به افسردگي پس از زايمان بود.روش كار: اين مطالعه نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه پژوهش، زنان مبتلا به افسردگي پس از زايمان مراجعه‌كننده به مراكز بهداشتي و درماني منطقه يك شهر مشهد در فصل‌هاي بهار و تابستان سال 1397 بودند. نمونه پژوهش 45 نفر بودند كه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و با روش تصادفي در سه گروه (هر گروه 15 نفر) جايگزين شدند. گروه اول 8 جلسه 90 دقيقه‌اي رفتار درماني ديالكتيكي، گروه دوم روزانه 200 ميلي‌گرم فلوواكسامين و گروه سوم تركيبي از هر دو روش دريافت كردند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي ناگويي هيجاني تورنتو (بگبي و همكاران، 1994) و دشواري تنظيم هيجان (گراتز و رومر، 2004) بودند. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري و آزمون تعقيبي بنفروني تحليل شدند.نتايج: يافته‌ها نشان داد كه روش‌هاي رفتار درماني ديالكتيكي و تركيبي در مقايسه با روش دارودرماني به طور معناداري باعث كاهش ناگويي هيجاني و دشواري تنظيم هيجان در زنان مبتلا به افسردگي پس از زايمان شدند، اما بين روش‌هاي رفتار درماني ديالكتيكي و تركيبي در كاهش ناگويي هيجاني و دشواري تنظيم هيجان تفاوت معناداري وجود نداشت (0.05 p).نتيجه گيري: براساس نتايج براي كاهش ناگويي هيجاني و دشواري تنظيم هيجان زنان مبتلا به افسردگي پس از زايمان از روش رفتار درماني ديالكتيكي استفاده شود.