نقش باورهاي خودكارآمدي در فرايند يادگيري زبان با توجه به مهارت‎هاي ‎زباني: رويكرد روان شناسي زبان

مقدمه: نگاهي نو به علوم از جمله نگاه روان شناختي به كاركردهاي شناختي ذهن از جمله زبان از تحقيقات مورد علاقه دانشمندان مي‎باشد. بنابراين، هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش باورهاي خودكارآمدي در فرايند يادگيري زبان با توجه به مهارت‎هاي ‎زباني مي‎باشد.روش كار: روش تحقيق توصيفي همبستگي مي‎باشد. جامعه آماري تحقيق فراگيران زبان موسسه سفير 8 تا 11 ساله شهر مشهد در سال 1399 مي‎باشد كه 112 نفر از آن‌ها به روش نمونه گيري تصادفي ساده به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. به‌منظور جمع آوري داده ها از پرسش‌نامه هاي استاندارد آزمون رشد زبان نيوكامر و هاميل (1998) و باورهاي خودكارآمدي تحصيلي (ASEBQ) استفاده شد.  جهت تجزيه‌وتحليل داده ها از آزمون آماري پيرسون استفاده گرديد و نرم افزار مورد استفاده SPSS نسخه 25  بود. نتايج: نتايج نشان داد كه بين باورهاي خودكارآمدي و مولفه‎هاي ‎مهارت‎هاي ‎زباني (زبان گفتاري، گوش دادن، سازمان دهي، صحبت كردن، معناشناسي و نحو) رابطه مثبت و معني داري وجود دارد (0.001≥P).نتيجه‌گيري: به نظر مي‎رسد كه متغير روان شناختي باورهاي خودكارآمدي مي‎تواند روي مهارت‎هاي ‎زباني اين دامنه سني اثرگذار باشد. در اين راستا در جهت بالا رفتن اعتبار بيروني تحقيق پيشنهاد مي‎گردد تحقيقات بيشتري صورت گيرد.