مقايسه اثربخشي خانواده درماني مبتني برهيجان و درمان مبتني پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني مادران با فرزند كم توان ذهني

مقدمه: تولد يك كودك ناتوان تاثير شگرفي در روحيه والدين و بخصوص مادران مي گذارد و موجي از پريشاني را در مادران ايجاد مي كند. پژوهش حاضر با هدف بررسي و مقايسه اثربخشي خانواده درماني مبتني برهيجان و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني مادران با فرزند كم توان ذهني انجام شد. روش كار: طرح پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمايشي و گروه كنترل بود. از جامعه مادران داراي يك فرزند كم توان ذهني در شهر تهران در سال 1399 تعداد 39 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفي در سه گروه آزمايش 1، 2 و كنترل جايگذاري گرديدند. اعضاي گروه آزمايش 1، تحت خانواده درماني مبتني بر هيجان قرار گرفتند و براي اعضاي گروه آزمايش 2 نيز، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد برگزار شد، درحالي كه اعضاي گروه كنترل هيچ مداخله اي را دريافت نكردند. همچنين تمام اعضاي گروه هاي آزمايش و كنترل در سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري به پرسشنامه تحمل پريشاني پاسخ دادند. نتايج: نتايج تحليل اندازه‌گيري مكرر نشان داد كه هر دو رويكرد خانواده درماني مبتني بر هيجان و پذيرش و تعهد بر بهبود تحمل پريشاني مادران با فرزند كم توان ذهني اثربخش بود (p≤0/001). نتايج مقايسه زوجي، نشان از آن داشت كه رويكرد مبتني بر هيجان نسبت به پذيرش و تعهد تاثير بيشتري بر تحمل پريشاني مادران با فرزند كم توان ذهني داشت.نتيجه‌گيري: به منظور بهبود تحمل پريشاني مادران با فرزند كم توان ذهني هر دو درمان مبتني بر هيجان و پذيرش و تعهد موثر است اما درمان مبتني بر هيجان تاثير بيشتري دارد.