مقايسه اثربخشي شفقت درماني و واقعيت درماني بر اميد به زندگي مردان زنداني

مقدمه: كمبود اميد به زندگي زندانيان يكي از مسائل رواني در اين افراد است و مرور پژوهش ها نشان از شكاف پژوهشي در زمينه درمان هاي موثر بر آن دارد. از اين رو  اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي شفقت درماني و واقعيت درماني بر اميد به زندگي مردان زنداني انجام شد.روش كار: اين پژوهش با استفاده از روش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه گواه انجام شد. از جامعه آماري مددجويان مرد زندان شهرستان اليگودرز، تعداد 45 نفر با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و با روش تصادفي در سه گروه جايگزين شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه اميد به زندگي- ميلر و پاورز (1988) بود. براي تحليل داده هاي پژوهش از كواريانس و آزمون تعقيبي بن فروني استفاده شد. نتايج: يافته هاي پژوهش نشان داد كه هر دو روش شفقت درماني و واقعيت درماني بر افزايش اميد به زندگي مردان زنداني تاثير معني دار داشت(p≤0 / 001)؛ آزمون بن فروني نشان از اين داشت كه روش شفقت درماني موثرتر از روش واقعيت درماني بود(p≤0 / 001).نتيجه‌گيري: با وجود موثر بودن هر دو روش واقعيت درماني و شفقت درماني بر افزايش اميد به زندگي مردان زنداني، استفاده از روش شفقت درماني به دليل اثربخشي بيشتر پيشنهاد مي شود.