اثربخشي يك برنامه‌ي تمرين راه رفتن با نشانه حسي بر مدت‌زمان فعاليت عضلاني اندام تحتاني در بيماران مبتلا به ام‌ اس

مقدمه: بيماري ام اس به دليل از بين رفتن ميلين سيستم عصبي مركزي قادر است كه توانايي راه رفتن و كيفيت زندگي افراد را تحت تأثير قرار دهد؛ بنابراين، هدف از اين مطالعه، بررسي اثربخشي يك برنامه ي تمرين راه رفتن با نشانه حسي بر مدت‌زمان فعاليت عضلاني اندام تحتاني در بيماران مبتلا به ام‌ اس بود.روش كار: مطالعه حاضر نيمه تجربي و جامعه آماري شامل تمامي بيماران عضو انجمن ام‌ اس زاهدان بودند كه از ميان آن ها تعداد 28 بيمار داوطلب (9 مرد و 19 زن) با دامنه سني 25 تا 45 سال انتخاب شدند. تمرينات گروه تجربي شامل؛ راه رفتن با نشانه موزن شنيداري و براي گروه كنترل شامل؛ راه رفتن ساده بود. تمرينات به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقيقه انجام شدند. قبل و بعد از تمرينات، مدت‌زمان فعاليت عضلات؛ همسترينگ و دوقلو توسط دستگاه الكترومايوگرافي سطحي اندازه گيري شد. تحليل داده ها با استفاده از مدل آناليز كوواريانس و روش ناپارامتري بوت استرپ در مدل آناليز كوواريانس انجام شد.نتايج: يافته‌ها نشان داد؛ نشانه موزون حسي بر مدت‌زمان فعاليت عضلات همسترينگ و دوقلو در فاز استقرار تأثير معني داري داشته است (0/05 p). همچنين؛ علي رغم عدم وجود تفاوت معني دار در مدت‌زمان فعاليت عضلات همسترينگ و دوقلو بين دو گروه تجربي و كنترل در فاز نوسان (p 0.05)، بهبودي در مدت‌زمان فعاليت عضله همسترينگ در فاز نوسان مشاهده گرديد.نتيجه‌گيري: مي‌توان بيان نمود كه تمرين راه رفتن با نشانه موزون شنيداري را مي توان به‌عنوان يك روش درمان مكمل براي بهبود مدت‌زمان فعاليت عضلاني اندام تحناتي و درنتيجه عملكرد راه رفتن در بيماران مبتلا به ام اس پيشنهاد كرد.