تحليل بصري نقش سرير پادشاهي در نگاره‌هاي شاهنامه‌ي شاه تهماسبي

موضوع جلوس پادشاهان، به دليل جذابيت‌هاي روايي و بصري خاص‌اش، در اغلب شاهنامه‌هاي مصور مورد توجه نگارگران بوده و با كيفيت‌هاي متنوع به تصوير كشيده شده‌است. شاهنامه تهماسبي، يكي از مهمترين نسخي است كه به تصويرسازي اين مجلس توجه ويژه داشته و از سريرهاي پادشاهي به عنوان نمادي از فرّ و عنصر بصري خاص در تبيين جايگاه پادشاه به خوبي بهره گرفته‌است. هدف از اين پژوهش در گام نخست شناسايي ويژگي‌هاي بصري نقوش سرير پادشاهي در شاهنامه تهماسبي و پس از آن تبيين ميزان همگامي تصوير با متن است. پرسش اين‌است: در تحليل وجوه بصري نقش سرير پادشاهي در شاهنامه شاه‌تهماسبي چه ويژگي‌هايي مشهود است؟ ماهيت اين تحقيق توسعه‌اي مي‌باشد و از روش تاريخي تحليلي با رويكرد تطبيقي بهره گرفته شده‌است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهند كه گوناگوني فرم و تركيب‌بندي قرينه، با غلبه‌ي نقشمايه‌هاي تزئيني، از ويژگي‌هاي عمده نقوش سرير پادشاهي در شاهنامه‌تهماسبي‌است. در شيوه بازنمايي نقوش سرير تنوع قابل‌ملاحظه‌اي وجود دارد كه اين امر بر مبناي شواهد موجود از تفاوت در شرح و توصيف پادشاهان در متن ادبي شاهنامه نشأت مي‌گيرد، هر چند كه در برخي موارد توصيفي از سرير در متن نيآمده و هنرمند با تخيل خود آن را ترسيم كرده است.