اثربخشي روايت‌درماني گروهي بر انعطاف‌پذيري شناختي دختران نوجوان بدسرپرست مراكز بهزيستي مشهد

زمينه و هدف: نوجوانان بدسرپرست با اختلالات رفتاري‌هيجاني بيشتري در مقايسه با ساير افراد عادي مواجه‌اند و به‌دليل زندگي در محيطي نامناسب، فاقد مهارت‌هاي لازم براي زندگي در جامعه هستند. هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي روايت‌درماني گروهي بر انعطاف‌پذيري شناختي دختران بدسرپرست مراكز بهزيستي مشهد بود. روش‌بررسي: طرح پژوهش نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمونپس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماري تمام نوجوانان دختر بدسرپرست مراكز بهزيستي مشهد بودند كه بيست نفر با نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايشي و گواه قرار گرفتند و با گروه آزمايش، هشت جلسه روايت‌درماني نود دقيقه‌اي كار شد. ابزار سنجش شامل پرسش‌نامۀ انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال بود. از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و استنباطي (آزمون t و تحليل كوواريانس) در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ به‌ منظور تحليل نتايج استفاده شد. سطح معناداري در آزمون‌ها برابر با ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه در پيش‌آزمون، ميانگين انعطاف‌پذيري شناختي گروه آزمايش از ۱۳٫۴۷ ± ۶۹٫۴ به ۹۳٫۸ ± ۱۳٫۷۵ در پس‌آزمون افزايش معناداري يافت (۰٫۰۰۱ p). نمرات زيرمقياس‌هاي »جايگزين‌هايي براي رفتارهاي انساني « و »كنترل « در گروه آزمايش نسبت به گروه گواه در پس‌آزمون به‌طور معناداري افزايش يافت (۰٫۰۰۱ p)؛ اما در زيرمقياس جايگزين‌ها تفاوت و افزايش معناداري يافت نشد (۰٫۰۶۸=p). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي به‌دست‌آمده، روايت‌درماني گروهي بر انعطاف‌پذيري شناختي دختران مؤثر است و پيشنهاد مي‌شود كه از اين روش براي نوجوانان بدسرپرست استفاده شود.