پيش‌بيني خودبازداري براساس مهارت‌هاي اجتماعي و تنظيم هيجاني دانش‌آموزان معلول جسمي حركتي

هدف: دانش‌آموزان معلول به‌دليل ناهنجاري‌هاي آشكار بدني، داراي محدويت‌ها و فعاليت‌هاي حركتي بوده و نيازمند روش‌هاي خاص تعليم‌و‌تربيتي هستند. از‌اين‌رو در اين تحقيق به پيش‌بيني خودبازداري براساس مهارت‌هاي اجتماعي و تنظيم هيجاني دانش‌آموزان معلول جسمي‌حركتي مقطع متوسطهٔ دورهٔ دوم شهر اروميه پرداخته شد. روش‌بررسي: روش ﺗﺤﻘﻴﻖ، از نوع همبستگي بود. جامعهٔ آماري شامل تمامي دانش‌آموزان معلول پسر و دختر دورهٔ دوم مقطع دبيرستان شهر اروميه در سال تحصيلي ۹۷-۱۳۹۶ بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد ۱۰۸ دانش‌آموز به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. اﺑﺰارهاي اﻧﺪازهﮔﻴﺮي مقياس درجه‌بندي مهارت اجتماعي ماتسون (۱۹۸۳)، پرسشنامهٔ تنظيم هيجان گارنفسكي، كرايج و اسپينهاون (۲۰۰۱)، مقياس خودبازداري وينبرگر و شوارتز (۱۹۹۰) بود. ﺑﻪﻣﻨﻈﻮر ﺗﺠﺰﻳﻪ‌و‌ﺗﺤﻠﻴﻞ اﻃﻼﻋﺎت از روش ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي چندگانه با استفاده از نرم‌افزار SPSS در سطح معنا‌داري ۰٫۰۵ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ.. يافته‌ها: نتايج به‌دست‌آمده از تحقيق نشان داد كه مؤلفه‌‌هاي مهارت‌هاي اجتماعي شامل رابطه با همسالان (۰٫۰۴۰= p و ۰٫۱۸= β)، پرخاشگري (۰٫۰۰۱= p و ۰٫۳۳=β)، مهارت‌هاي اجتماعي مناسب (۰٫۰۱۰=p و ۰٫۲۲= β) و رفتارهاي غيراجتماعي (۰٫۰۴۰=p و ۰٫۱۹= β) قادر به پيش‌بيني خودبازداري بودند. همچنين مؤلفهٔ نشخوار فكري (۰٫۰۰۱=p و ۰٫۳۸= β) از تنظيم هبجاني نيز قادر به پيش‌بيني تغييرات خودبازداري دانش‌آموزان معلول جسمي حركتي بودند. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌دست‌آمده، به‌منظور افزايش كارايي دانش‌آموزان معلول جسمي‌حركتي، مي‌توان از مداخله‌هايي كه باعث افزايش مهارت‌هاي اجتماعي و تنظيم هيجاني آن‌ها مي‌شوند، استفاده كرد.