الگوي مديريت پيامبر(ص) جهت حفظ و افزايش سرمايه‌ اجتماعي جامعه‌ نوپاي صدر اسلام در مواجهه با آسيب‌هاي سخت و نرم اجتماعي

سرمايه‌ اجتماعي مفهومي در جامعه‌شناسي است كه كاربردي در بسياري از علوم انساني نظير اقتصاد، مديريت، علوم اجتماعي، و علوم سياسي دارد و جهت اشاره به ارتباطات درون و بين گروهي از آن استفاده مي‌شود. سرمايه‌ اجتماعي، يا بعد معنوي يك اجتماع، ميراثي تاريخي است كه از طريق تشويق افراد به «همكاري» و «مشاركت» در تعاملات اجتماعي قادر است به حل ميزان بيشتري از معضلات موجود در آن اجتماع فائق آيد و حركت به سوي رشد و توسعه‌ شتابان اقتصادي، سياسي، فرهنگي، و ... را امكان‌پذير سازد. با تشكيل حكومت اسلامي توسط رسول الله(ص) در صدر اسلام لزوم توجه به سرمايه‌هاي اسلام و اتخاذ تصميماتي در جهت حفظ آن اهميت ويژه‌اي پيدا كرد. با توجه به اينكه دشمنان اسلام با روش‌هاي گوناگون نرم و سخت به دنبال آسيب رساندن به حكومت و كاهش سرمايه‌ اجتماعي بودند، پيامبر(ص) راهكارهايي ويژه را دنبال كردند. در اين مقاله اقدامات پيامبر مكرم(ص) در جهت حفظ و افزايش سرمايه‌ اجتماعي جامعه‌ نوپاي صدر اسلام، در مواجهه با آسيب‌هاي سخت و نرم اجتماعي، با روش توصيفي‌ـ تحليلي و با رويكرد تفسيري مورد كنكاش قرار گرفته است.