بررسي هويت فرهنگي جشن در سيره معصومان (ع)

آيين‌ هاي مربوط به جشن در زندگي انسان اهميت خاصي دارند. به ويژه، اگر اين آيين‌ها جايگاه ديني داشته باشند در همبستگي و پايداري مردم تأثيرگذارند. به دليل الگو بودن معصومان (ع) براي شيعيان و همچنين آميختگي اين آيين‌ها با باورهاي نادرست، بررسي و شناخت آيين‌هاي جشن در سيره معصومان (ع) از جايگاه مهمي برخوردار است. اين نوشتار در پي آن است كه با روش گردآوري كتابخانه‌اي در منابع تاريخي و روايي و با رويكرد توصيفي تحليلي به بررسي هويت فرهنگي آيين‌هاي جشن در سيره معصومان (ع) بر پايه شاخص‌هاي مفهومي سه گانه شادي، آراستگي و شادباش ‌گويي بپردازد. دستاورد پژوهش نشان مي‌دهد معصومان (ع) آيين‌هاي جشن‌ها را با اهداف ديني مانند يكتاپرستي، هم‌گرايي اجتماعي، شادمان‌ سازي، انگيزه ‌بخشي و ياري ديگران فرهنگ‌سازي مي‌كردند و در اين ميان به آيين‌هاي عرفي مردم نيز توجه داشتند. توجه به برخي آيين‌ها در جشن غدير مانند عبادت كردن، تنها در سيره نظري امام صادق (ع) و شادباش گويي، تنها در سيره عملي پيامبر(ص) را مي‌توان در زمره آيين‌هاي جشن شيعي دانست.