اثر آسيب روحي سازماني بر سايش اجتماعي با نقش‌هاي ميانجي اندوه مقايسه و حسادت خاموش

هدف اين مقاله بررسي اثر آسيب روحي سازماني بر سايش اجتماعي با نقش‌هاي ميانجي اندوه مقايسه و حسادت خاموش است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بوده و  جامعه آماري تمامي اعضاي هيئت‌علمي تمام‌وقت دانشگاه سيستان و بلوچستان در سال تحصيلي 1401-1402 بوده‌اند كه به شيوه نمونه‌گيري تصادفي-طبقه‌اي 212 نفر از آنان از طريق پرسش‌نامه‌هاي سايش اجتماعي (دافي و همكاران، 2012)، آسيب روحي سازماني (ويوان و هورمان، 2015)، جهت‌گيري مقايسه اجتماعي (احمدي قوزلوجه و مهديزاده تواساني، 1398) و حسادت (ولي‌زاده و آذربايجاني، 1389) مطالعه شده‌اند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و مدل معادلات ساختاري با كمك نرم‌افزار SmartPls استفاده شده است. براساس يافته‌ها بين آسيب روحي سازماني، سايش اجتماعي، اندوه مقايسه و حسادت خاموش رابطه مثبت و معناداري وجود دارد و اثر مستقيم آسيب روحي سازماني بر سايش اجتماعي، اثر غيرمستقيم آسيب روحي سازماني بر سايش اجتماعي با نقش‌ ميانجي اندوه مقايسه و اثر غيرمستقيم آسيب روحي سازماني بر سايش اجتماعي با نقش ميانجي حسادت خاموش مثبت و معنادار بود. بنابراين، مديران سازماني مي‌توانند با كاهش تبعيض و بي‌عدالتي، حمايت سازماني، تأكيد بر شفافيت، صداقت و اعتماد سازماني، توجه به مديريت مشاركتي، توجه به تعاملات و تعارضات انساني، گسترش اخلاقيات در محيط كار، ايجاد نظام شايسته‌سالاري، كاهش رقابت ناسالم در سازمان شرايط را براي كاهش پديده‌هاي منفي چون آسيب روحي سازماني، اندوه مقايسه، سايش اجتماعي و حسادت سازماني فراهم كنند.