بررسي رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و اختلال وسواسي- جبري: نقش واسطه‌اي خودتنظيم‌گري

هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسي رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و اختلال وسواسي- جبري: نقش واسطه‌اي خودتنظيم‌گري صورت گرفت. روش‌شناسي پژوهش: روش پژهش توصيفي- همبستگي مبتني برمعادلات ساختاري بود. جامعة آماري پژوهش كليه بيماران مبتلا به اختلال وسواسي- جبري مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي عمومي و خصوصي روان‌پزشكي در سطح شهر كرمانشاه در سال 1400 بود كه با توجه به معيارهاي ورود و خروج و دريافت تشخيص اختلال وسواسي-جبري توسط روان‌پزشك و بر اساس مصاحبه باليني ساختاريافته (DSM-5) به شيوه دردسترس انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي اختلال وسواسي- جبري فوا و همكاران (2002)، خودتنظيم‌گري ايبانز و همكاران (2005) و طرحواره‌هاي يانگ (2005) بود. براي تحليل داده‌ها از شاخص‌هاي توصيفي و تحليل معادلات ساختاري در نرم‌افزار SPSS-21 و PLS-3 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد مدل مطرح شده از برازش خوبي برخوردار است (90/0= NFI و 079/0= SRMR). نتايج تحليل‌ها نشان داد طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با اختلال وسواسي- جبري رابطه مثبت و معنادار و خودتنظيم‌گري با اختلال وسواسي- جبري رابطه منفي ومعنادار دارند. همچنين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه ازطريق خودتنظيم‌گري بر اختلال وسواسي- جبري اثرگذار است. بحث و نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين پژوهش پيشنهاد مي‌كند كه درطراحي مداخلات روان‌شناختي براي بيماران مبتلا به اختلال وسواسي-جبري، به نقش طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و خودتنظيم‌گري توجه شود.