سير تطور آراي مفسران دربارۀ آيات مرتبط با الوهيّت و بُنُوَّت حضرت عيسي(ع)

مسئله اعتقاد مسيحيان به الوهيت و بُنوّت حضرت عيسي(ع) ـ بدين معنا كه اين پيامبر الهي را خدا، پسر خدا يا خداي پسر مي‌خوانند ـ از موضوعات بسيار مهمي است كه مفسران قرآن كريم تلاش نموده‌اند به نقد و بررسي آن بپردازند. در اين پژوهش قصد آن داريم كه سير تطور آراي مفسران در پرداختن و نقد اين مسئله را واكاوي نموده و نشان دهيم چه تحولاتي در فهم مفسران نسبت به اين انگاره تاريخي ايجاد شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه مفسران دوره متقدم صرفاً به ابطال اين نظريه پرداخته و مفسران دوره ميانه نيز با تأكيد بر شرح آيات و بدون مراجعه به منابع ديني مسيحيان، فقط به غيرعقلاني بودن اين نظريه اكتفا كرده‌اند، اما مفسران دوره معاصر ضمن بررسي دقيق منابع مسيحيت و مناظره با عالمان آنها، تلاش نموده‌اند تا زمان و چگونگي ايجاد اين انحراف اعتقادي در نصاري را نشان داده و دلايل ابطال آن را به صورت مستند، بيان نمايند.