تأثير تعارض كار- خانواده بر رضايت از زندگي با ميانجيگري استرس شغلي و رضايت شغلي در تدريس حضوري و مجازي از ديدگاه استادان دانشگاه

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير تعارض كار-خانواده بر رضايت از زندگي با نقش ميانجي استرس شغلي و رضايت شغلي است. اين پژوهش از نوع توصيفي-همبستگي و جامعه آماري نامحدود شامل اساتيد دانشگاه است كه تعداد384 نفر به‌روش دردسترس انتخاب ‌شدند. جمع‌آوري داده با استفاده از پرسشنامه‌هاي الكترونيك و تحليل آماري با نرم‌افزارهايSPSS وSMARTPLS3 انجام‌شد. نتايج پژوهش نشان‌داد كه با افزايش تعارض كار-خانواده تنها در وضعيت تدريس مجازي رضايت از زندگي كاهش‌يافت؛ تأثير استرس شغلي بر رضايت از زندگي در وضعيت تدريس حضوري و مجازي معنادار نبود؛ تأثير تعارض كار-خانواده بر رضايت از زندگي با ميانجي‌گري جزئي رضايت شغلي تنها در وضعيت تدريس مجازي معنادار بود و نقش استرس شغلي در رابطه بين تعارض كار-خانواده و رضايت شغلي به‌عنوان ميانجي جزئي تأييد شد. نتايج حاصل از مقايسه اختلاف ميانگين‌ها نشان‌داد كه تداخل كار با خانواده مبتني‌بر اجبار در وضعيت تدريس مجازي بيشتر از حضوري بود و اساتيد به‌مراتب در شرايط بدتري قرار داشتند.