نقدي بر پنداره جواز فسخ نكاح به‌علت زناي زوج

ازجمله مواردي كه ممكن است زوجه به‌دليل آن درخواست فسخ نكاح نمايد، ارتكاب زوج به زنا مي‌باشد. پژوهش حاضر باهدف بررسي نظرات مشهور فقهاي اماميه در اين موضوع و نقد پنداره جواز فسخ نكاح به‌دليل زناي زوج انجام شد. ازاين‌رو، آثار فقهي- حقوقي مكتوب در اين مسئله مطالعه و داده‌ها به‌شيوه تحليلي- اسنادي بررسي و تحليل گرديد. نتايج نشان داد كه مشهور علما براساس روايات خاص، روايات دال بر حصر اسباب خيار و اصل لزوم بر اين باورند كه زناي مرد موجب پديداري حق فسخ براي زن نمي‌شود، درحالي‌كه برخي فقها با استناد به روايات خاص، قاعده لاضرر و تخلف از شرط صفت، اين حق را براي زن محفوظ مي‌دانند. تحليل داده‌ها نشان داد اگرچه روايات مورد استناد دسته دوم، مشكل سندي ندارد، باتوجه به ضعف دلالي، اعراض فقها و نيز تعارض با ادله قوي‌تر، از استحكام كافي برخوردار نيست. باتوجه به قرائن و مؤيدات موجود، بايد احاديث وجوب تفريق را بر استحباب طلاق حمل كرد، در غير اين صورت، نمي‌توان ميان احاديث متعارض جمع نمود و بايد به تساقط آنها قائل شد و به ادله عام لزوم عقد رجوع كرد. براين‌اساس، حمل روايات تفريق بر تقيه و فرض شهرت زنا، همچنين استناد به قاعده لاضرر و تخلف از شرط صفت، با اشكالات متعددي روبه‌روست و نمي‌توان با آن حق فسخ را اثبات كرد.