گونه شناسي حظيره هاي مقابر خراسان بزرگ از سده هاي اوليه تا قرن چهارده قمري

مقابر حظيره اي خراسان بزرگ از نمودهاي برجستۀ معماري در سده هاي مختلف اسلامي است. حظيره مزاري در فضاي آزاد و محصور با چوب، آجر يا سنگ است تا به تأكيد پيامبر اسلام(ص) مبني بر تدفين در محل غيرمسقف عمل شود. هدف از پژوهش حاضر، گونه شناسي معماري حظيره هاي نواحي خراسان بزرگ براي شناساندن سير تحول ساخت آنها از نظر فرم، تحليل موقعيت فضايي، نوع مصالح، تزئينات، وجوه افتراق و اشتراك هر يك است. يافته هاي تحقيق حاكي است كه حظيره هاي مطالعه‌شده، در سه گونۀ ساده (سده هاي سوم تا چهارم قمري)، تركيبي ساده (سده هاي پنجم و ششم تا چهاردهم قمري) و تركيبي پيچيده (سده هاي هشتم تا چهاردهم قمري) قابل دسته بندي است. در هر دورۀ تاريخي، تغييرات قابل توجهي در ساختار، موقعيت مكاني و تزئينات حظيره ها روي داده است. رويكرد نظري مقاله، مطالعات تاريخ فرهنگي با ابزار گردآوري اطلاعات از طريق مطالعات كتابخانه‌اي و بازديد ميداني است.