اعتبار در پژوهش‌هاي پديدارشناختي

دغدغه‌ي اين مقاله مسائل مربوط به «اعتبار» در پژوهش پديدارشناختي است. پديدارشناسي كوششي براي غنابخشيدن به جهانِ تجربه است و در طول ساليان از تأكيد صرف بر «توصيف محض» به تمركز بر تفسيرِ تجربه گذر كرده است. پديدارشناسي توصيفي تضمين مي‌كند كه شناخت به دست آمده مي‌تواند پديده را به همان شكلي منعكس كند كه مشاركت‌كنندگان اولين بار تجربه‌اش كرده‌اند. در مقابل، هدف پديدارشناسيِ تفسيري مشخص‌كردن آن دسته ازمعنا‌هاي پديده است كه مشاركت‌كنندگان در ذهن دارند. پديدارشناسان توصيفي مسئله‌ي اعتبار را به شكل‌هاي متفاوتي نگريسته‌اند: (۱) اينكه توصيف اساسيِ پديده بتواند ذات شهودشده را به‌درستي ثبت كند؛ (۲) براي بررسي تحليل‌هاي پديدارشناختي بتوان از وارسي‌خبرگان بهره برد؛ (۳) بازگشت به مشاركت‌كنندگان. از سوي ‌ديگر، در پديدارشناسي تفسيري مسئله اين است كه آيا تفسيرهاي پديدارشناختي‌ِ مرتبط با ساختارهاي معناييِ زيربناييِ توصيف‌ها معتبرند و مضمون‌ها و بينش‌هاي برآمده از توصيف‌ها مناسب و بديع‌هستند؟