الزامات استقرار نظام تضمين كيفيت در آموزش عالي و پژوهش ايران

كيفيت نظام آموزش‌ عالي و پژوهش كشور و ايجاد سازوكارهاي لازم براي ارزيابي آن، به‌عنوان يكي از مسائل اصلي اين حوزه مطرح است. اين پژوهش به‌منظور ارائه راهكارهايي براي اصلاح و تكميل نظام تضمين كيفيت آموزش‌ عالي و پژوهش كشور با بررسي اقدام‌ها و فعاليت‌هاي ارزيابي گذشته و تحليل و آسيب‌شناسي وضعيت موجود انجام گرفته است. همچنين، به‌منظور شناسايي تجارب برتر، مطالعه تطبيقي نظام تضمين كيفيت آموزش عالي و پژوهش بر چهار كشور منتخب آمريكا، فرانسه، چين و تركيه انجام شد. سپس به مطالعه اسنادي قوانين و اسناد بالادستي اين حوزه در كشور پرداخته شد و آسيب‌شناسي از فعاليت‌هاي ارزيابي انجام‌ شده ازسوي نهادهاي متولي نظام آموزش‌ عالي و پژوهش كشور صورت گرفت. روايي و پايايي پژوهش با روش بررسي متقابل و نظر متخصصان اين حوزه مورد تأييد قرار گرفت و يافته‌هاي پژوهش ۹ آسيب اصلي را مشخص كرد: پراكندگي فعاليت‌هاي ارزيابي، دولتي و صوري ‌بودن، ضعف رويكرد علمي و تخصصي، غلبه رويكرد كنترلي، مستمر نبودن ارزيابي‌ها، فردگرايي در ارزيابي‌ها، شفافيت پايين فعاليت‌هاي ارزيابي، كم‌توجهي به ذي‌نفعان مختلف آموزش‌ عالي و پژوهشي، اثربخشي پايين فعاليت‌هاي ارزيابي. در پايان، براي رفع آسيب‌هاي موجود پيشنهادهايي ارائه شده است: ايجاد نهاد ملي تضمين كيفيت آموزش‌ عالي، مشاركت‌ دادن ذي‌نفعان مختلف، تغيير رويكرد از درون‌دادمحوري به برون‌دادمحوري، انتشار عمومي نتايج ارزيابي و استفاده از آن به‌عنوان ابزار سياستي، ايجاد سامانه ملي اطلاعات آموزش عالي و پژوهشي و عضويت در شبكه‌هاي تضمين كيفيت بين‌المللي.