تاثير تمرين مقاومتي بر محتواي پروتئين‌هاي مرتبط با استرس شبكه آندوپلاسمي (PERK و NRF2) در بطن چپ موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي مبتلا به ديابت نوع 2

مقدمه و هدف: در سال‌هاي اخير تمرين مقاومتي به عنوان يك مداخله قوي براي بهبود سلامت عملكرد قلبي عروقي در افراد مبتلا به ديابت نوع 2 پيشنهاد شده است. از اين رو، هدف از مطالعه حاضر تاثير تمرين مقاومتي بر محتواي پروتئين‌هاي مرتبط با استرس شبكه آندوپلاسمي (PERK و NRF2) در بطن چپ موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي مبتلا به ديابت نوع 2 است.  مواد و روش ها: در اين مطالعه‌ي تجربي، 12 سر موش‌ سفيد بزرگ ازمايشگاهي نر 2 ماهه از نژاد Sprague Dawley با ميانگين وزن 20±280 گرم انتخاب شدند. ديابتي نوع 2 از طريق تزريق محلول‌هاي نيكوتين‌آميد و استرپتوزوتوسين القاء شد. موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي به روش تصادفي به 2 گروه، تمرين مقاومتي ديابتي و كنترل ديابتي تقسيم شدند؛ تمرين مقاومتي شامل 8 هفته و هفته‌اي 3 جلسه بالارفتن از يك نردبان عمودي با شيب 85 درجه به طول يك متر با 26 پله و 2 سانتي‌متر فضاي بين هر پله بود. براي سنجش محتواي پروتئين PERK و NRF2 از روش وسترن‌بلات استفاده شد. براي تجزيه‌ و تحليل داده‌ها از آزمون‌ t-مستقل استفاده‏ شد و سطح معناداري 0.05≥P بود.نتايج: پس از 8 هفته تمرين مقاومتي محتواي پروتئين‌هاي PERK و NRF2 افزايش معني‌داري را نسبت به گروه كنترل در بطن چپ قلب موش‌هاي سفيد بزرگ آزمايشگاهي ديابتي نشان داد (به تريتب 0.01=P و 0.002=P).نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد تمرين مقاومتي براي سلامت قلب آزمودني‌هاي مبتلا به ديابت نوع 2 مي‌تواند مفيد باشد و در دستورالعمل توانبخشي متخصصان سلامتي قرار گيرد.