مقايسه اثر يك دوره تمرينات مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون بر سطوح پلاسمايي آنزيم هاي كراتين كيناز و لاكتات دهيدروژناز در پسران فعال

مقدمه:  يكي از پيامد‌هاي تمرين مقاومتي با شدت بالا، بروز آسيب‌هاي عضلاني مي‌باشد. هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثر يك دوره تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون بر سطوح پلاسمايي آنزيم‌هاي كراتين كيناز و لاكتات دهيدروژناز در پسران فعال مي‌باشد. روش:  بدين منظور، 24 پسر نوجوان فعال (ميانگين وزن 4.21±68.15 و سن 0.62±16.52) بعد از آشنايي با تمرين، به 3 گروه 8 تايي (تمرين مقاومتي با محدوديت جريان خون با شدت تمريني 30 درصد 1RM، تمرين مقاومتي بدون محدوديت جريان خون با شدت تمرين 75 درصد 1RM و گروه كنترل) تقسيم شدند. برنامه تمريني 6 هفته و هر هفته سه جلسه برگزار گرديد. تمرين مبتني بر وزنه آزاد بود كه آزمودني‌هاي در هر جلسه دو حركت بالاتنه و سه حركت پايين تنه را اجرا نمودند و هر حركت شامل 3 نوبت و 10 تكرار بود كه بين هر نوبت 2 دقيقه و بين هر حركت 5 دقيقه استراحت داشتند. براي اعمال محدوديت جريان خون از كاف مخصوص استفاده شد، براي آزمون فرضيه‌ها از آزمون آناليز واريانس يك طرفه و در صورت وجود تفاوت معني‌دار از آزمون تعقيبي LSD  براي يافتن محل تفاوت استفاده‌شد. يافته‎ها: قبل و بعد از 6 هفته تمرين مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون، غلظت پلاسمايي سطوح كراتين كيناز و لاكتات دهيدروژناز اندازه گيري شد. يافته‌ها نشان‌ داد تمرين مقاومتي با محدوديت جريان خون منجر به كاهش معناداري در سطوح  پلاسمايي كراتين كيناز (0.01=p) شد، ولي سطح پلاسمايي لاكتات دهيدروژناز (0.56=p) تغيير معني‌داري نداشت. نتيجه‎گيري: با توجه به اين نتايج، به نظر مي‌رسد، تمرين مقاومتي با محدوديت جريان خون، مي تواند به‌عنوان رويكردي پيشگيرانه در آسيب عضلاني مورد توجه قرار بگيرد.