مطالعۀ هستي‌شناسيِ اثر موسيقايي در نظريۀ بداهۀ گفت و شنود موسيقايي نزد بروس اليس بنسن

هستي شناسي اثر موسيقايي همواره مورد سؤال بسياري از متفكران قرار گرفته است. بروس اليس بنسن در نظريۀ خود با عنوان «بداهۀ گفت و شنود موسيقايي» به اين مهم اشاره مي كند كه در خلق و اجراي اثر موسيقي، همواره بستري براي بداهه پردازي وجود دارد كه آهنگ‏ساز، اجراگر و شنونده را وارد نوعي گفت و شنود مي كند كه بر هر گونه تبديل و تعديلِ بعدي گشوده است. او به روش پديدارشناسيِ هرمنوتيكي، نظريۀ خود را در بستر موسيقي كلاسيك با تكيه بر سنّت ها و كاربست هاي موسيقايي طرح مي‏كند. هدف از انجام اين پژوهش، تبيين مفاهيم هستي شناختيِ پيشنهادشده توسط بنسن در نظريۀ بداهۀ گفت و شنود موسيقايي است؛ نظريه اي پساساختارگرا كه اساسِ موسيقي را «بداهه» مي‏داند و خود نيز همواره سرشتي تفسيري دارد. سنّت و كاربست موسيقايي به مثابۀ يك جهان براي يك گفت و شنود در موسيقي داراي اهميت است. بنسن به جاي مفهوم «اثر» و «نقش آهنگ‏ساز» به عنوان تنها آفرينندۀ آن، «قطعۀ موسيقي» را معرفي مي كند كه داراي هويتي سيال است و همواره با اجراها و تفسيرهاي اجراگرِ كارآزموده و آشنا به سنّت و كاربست به حيات خود ادامه مي دهد. در اين پژوهش كه در ردۀ پژوهش هاي كيفي قرار مي گيرد، روش پژوهش از منظر هدف، كاربردي و از منظر شيوۀ انجام، توصيفي - تحليلي است و كليۀ مطالب به روش كتابخانه اي به دست آمده اند.