نگاه آيت‌بين به طبيعت و نقش آن در سلوك و تعالي انسان از منظر ملّاصدرا

ملّاصدرا در آثار خويش نمونه‌هايي زياد از نگاه آيت‌بين را تصويرسازي و ارائه‌ كرده ‌است. پژوهش حاضر، نقش تعامل با طبيعت بر اساس نگاه آيت بين در سلوك و تعالي انسان را، از منظر ملّاصدرا بررسي مي‏كند. با تحليل آثار ملّاصدرا، مي‌توان از سه گونه تعامل و رويكرد با طبيعت سخن‌گفت؛ نگاه‌ خنثي، نگاه كوته‌نگرانه و نگاه آيت‌بين. از نظر او، مصاديق و پديده‌هاي عالم طبيعت، آيات‏الله، صنع و فعل خداوند، مظهر اسماء حسناي الهي و همچنين، در نهايت، حسن و زيبايي ممكن هستند و هست‌شان، هستِ آيتي است. اين رويكرد با مؤلفه‌هايي مانند زيبا و نيكو بودن، انجام پيوسته و ژرف‌نگري همراه‌‌‌ است و به روش‏هاي مختلف در تعالي انسان نقش دارد. انسان از گذر نگاه نيكو، پيوسته، مداوم و تدريجي آيت‌‌بين به طبيعت، به معرفت اسماء حسناي الهي و لايه‌هاي مختلف واقعيت، باطن ايماني و عشق اكبر دست ‌‌‌مي‌يابد و شديدترين حالت فاعليت بالمحبه خويش را محقق ‌مي‌كند.