ارزيابي روش شناسانه نظريه تجربه‌انگاري وحي بر اساس كتاب بسط تجربه نبوي

پژوهش حاضر با روش توصيفي، تحليلي انتقادي و براساس يافته‌هاي كتابخانه‌اي مدعاي «تجربه‌انگاري وحي» آقاي سروش در كتاب «كتاب بسط تجربه نبوي»را از منظرروش شناختي، مورد ارزيابي قرار مي‌دهد. ازجمله محورهاي نقد و بررسي يك نظريه، كشف روش طرح و اثبات نظريه و مقايسه آن با روش علمي متناسب با تبار مسئله پژوهش است.اين نظريه اگرچه با نقدهاي گوناگوني مواجه شد، اما تاكنون از منظر روش‌شناسي، بررسي نشده است. بررسي‌ها نشان مي‌دهد عبدالكريم سروش براي اثبات «تجربه انگاري وحي» از روش علمي مناسب با موضوع استفاده نكرده است. استدلال دراين‌باره بايد يافته‌اي عقلي يا گزاره‌اي نقلي باشد و از سرچشمه حجت دروني يا بيروني جوشيده باشد، اما ايشان، با بكارگيري مقبولات و مسلمات و يا شبه مقبولات، از روش جدلي و خطابي با هدف اسكات و اقناع مخاطب، بهره برده و در اين راستا، دچار مغالطاتي نظير«تفسير نادرست»، «بزرگ نمايي»، «بستن راه استدلال»، «دليل نامربوط» شده است.