تحليل پيامدها و لوازم منطقي نظريه جواز تعبد به اديان و مذاهب الهي و غيرالهي

در «نظريه جواز تعبد به اديان» كوشيده شده تا قطع اصولي را به‌ عنوان يك معرفت مطلق و معتبر در تفسير دين و مواجهه‌ي با اديان و معارف متكثر، پيشنهاد و معرفي شود. هر چند در مورد قطع اصولي، مباحثي در علم اصول مطرح شده است، اما هرگز قطع اصولي به‌عنوان پيشنهادي براي مواجهه با اديان و روش تفسير دين از سوي متفكرانِ فلسفه دين تنظيم و ارائه نشده بود، از اين‌رو مي‌توان نظريه حاضر را يك نظريه نو و جديدي در «فلسفه دين» به‌شمار آورد. فرضيه نگارنده اين است كه نظريه مذكور داراي لوازم و پيامدهايي علمي و عملي باشد، از اين رو مي‌كوشد اين نظريه را با روشي تحليلي انتقادي ارزيابي كرده و آثار و پيامدهاي آن را بيان كند. پرسش تحقيق اين است كه آثار و لوازم منطقي نظريه چيست و از اين منظر چه نقدهايي بر آن وارد مي‌شود؟ يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه نظريه تعبد مستلزم پيامدهاي علمي و مخاطرات اجتماعي فراواني از جمله: پلوراليسم ديني، نسبيت معرفت، شكاكيت، و ممنوعيت امربه معروف و نهي از منكر مي‌باشد.