تأثير هشت هفته تمرين هوازي بر سطوح سرمي آسپروزين و شاخص مقاومت به انسولين در رت‌هاي ديابتي

مقدمه: ديابت، يك بيماري همه‌گير جهاني و شايع‌ترين اختلال متابوليك است كه در اثر اختلال در ترشح انسولين و متابوليسم گلوكز ايجاد مي‌شود. هدف از اين مطالعه بررسي تأثير ۸ هفته تمرين هوازي بر سطوح سرمي آسپروزين و شاخص مقاومت به انسولين در رت‌هاي ديابتي بود. روش‌ها: جامعۀ آماري تحقيق حاضر شامل 40 سر موش 10 هفته‌اي با وزن اوليه 20±250 گرم بود كه به روش تصادفي ساده به‌ چهار گروه (هر گروه 10 سر موش) شامل: گروه ديابتي-تمرين (DT)، گروه ديابتي-كنترل (DC)، گروه سالم-تمرين (HT) و گروه سالم-كنترل (HC) تقسيم شدند. برنامۀ تمرين‌هاي هوازي به‌مدت 8 هفته (5 جلسه در هفته) به‌صورت دويدن بر روي نوارگردان اجرا شد. جهت مقايسه گروه‌ها از آزمون t مستقل و تحليل واريانس يك راهه (آنوا) با آزمون تعقيبي توكي استفاده شد. كليۀ داده‌ها در سطح معني‌داري 0.05 و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-25 تجزيه‌و‌تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج مطالعۀ حاضر نشان داد كه تزريق استرپتوزوتوسين موجب القاي ديابت در موش‌ها شده است (0.001 =P). القاء ديابت باعث افزايش معنادار سطوح سرمي آسپروزين و ايجاد مقاومت به انسولين در موش‌ها شد (به‌ترتيب 0.048 =P و 0.012 =P). هشت هفته تمرين هوازي موجب كاهش سطوح سرمي آسپروزين و كاهش مقاومت به انسولين در موش‌هاي ديابتي شد (به‌ترتيب 0.001 =P و 0.036 =P). نتيجه‌گيري: ديابت القائي موجب ايجاد مقاومت به انسولين و افزايش سطوح سرمي آسپروزين مي‌شود كه با انجام تمرين‌هاي هوازي مي‌توان اين عوارض را بهبود بخشيد.