ارزيابي پايداري كشاورزي بر پايه ابعاد زيست‌محيطي، اقتصادي و اجتماعي با استفاده از مدل ويكور (منطقه شهري سمنان)

تحقيق حاضر با هدف ارزيابي پايداري كشاورزي در شهرستان هاي سمنان، سرخه و مهديشهر انجام شده است. شاخص هاي زيست محيطي، اقتصادي و اجتماعي به‌عنوان شاخص هاي تصميم گيري ارزيابي در نظر گرفته شدند. اطلاعات مورد نياز در اين مطالعه با بهره‌گيري از نظرات كارشناسان سازمان جهاد كشاورزي و سالنامه هاي آماري استان سمنان (سال 95- 1391) جمع آوري گرديد. تعيين وزن معيارها و زيرمعيارها از طريق آنتروپي شانون و رتبه بندي شهرستان هاي مذكور از لحاظ پايداري كشاورزي با مدل ويكور انجام گرفت. براساس نتايج به‌دست آمده از روش آنتروپي از سه معيار در نظر گرفته شده در بخش ارزيابي پايداري كشاورزي، معيار زيست محيطي با وزن نهايي 0.52 بالاترين امتياز را كسب كرده است و بعد از آن معيار اقتصادي با وزن 0.3 در رتبه دوم و معيار اجتماعي با مقدار 0.17 كمترين وزن معيار را به خود اختصاص داده است. همچنين، نتايج مدل ويكور نشان داد كه از مجموع سه معيار و 18 زيرمعيار مورد مطالعه، پايداري كشاورزي در سه شهرستان استان سمنان با هم متفاوت است، به‌طوري‌كه شهرستان سرخه با مساحت 9222 كيلومترمربع در رتبه اول، سمنان با مساحت 11017 كيلومترمربع در رتبه دوم و شهرستان مهديشهر با مساحت 1943 كيلومترمربع در رتبه سوم از نظر كشاورزي پايدار قرار دارند. به‌طور كلي، مي توان نتيجه گرفت كه معيار زيست‌محيطي بيشترين و معيار اجتماعي كمترين تأثير را در پايداري كشاورزي مناطق منتخب دارد. افزون بر اين، نتايج بيانگر آن است كه شهرستان سرخه مطلوب‌ترين منطقه در بين سه شهرستان به لحاظ پايداري كشاورزي مي باشد.