اسماء الهي و زندگي: چشم ‌انداز قرآني و روان‌ شناختي در باب عفو

اسم جامع رحمان در چينش عالم پس از اسم شريف الله جاي دارد و با تجلي و سريان خود، همۀ اسم‌هاي ديگر را رقم مي‌زند. بر اين اساس، رحمت و عفو در تاروپود اين هستي سيلان دارد. خداوند، هم خود بخشايش‌گر است و هم آدميان را به اين عمل سفارش مي‌كند. در ادبيات ديني و روان‌شناختي مباحث قابل‌توجهي حول عفو (به تعبير قرآني) يا بخشش (به تعبير روان‌شناختي) شكل گرفته است. در اين پژوهش كه به روش تحليلي و توصيفي صورت مي‌گيرد، ابتدا به بررسي جهان‌نگري اسمائي و چيدمان عالم و ظهور بروز اسم شريف رحمان در هستي و زندگي آدميان مي‌پردازيم. آنگاه چشم‌اندازهاي قرآني و روان‌شناسي در اين باب مورد بررسي قرار مي‌گيرد. مسئلۀ چالش‌برانگيز در اين بين، حدومرزهاي عفو از منظر قرآن و روان‌شناسي و نيز شباهت‌ها و تفاوت‌هاي اين دو ديدگاه در باب بخشش است.