بررسي سازگاري گرده‌افشاني با استفاده از روش‌هاي بيولوژيكي و مولكولي در برخي از ژنوتيپ‌هاي برتر آلبالو

در آلبالو همانند ساير گونه‌هاي جنس پرونوس خودناسازگاري گامتوفيتي وجود دارد. در اين پژوهش روابط گرده با مادگي تعداد 10 ژنوتيپ برتر آلبالو با استفاده از روش‌هاي بيولوژيك و مولكولي مورد بررسي قرار گرفت. در روش بيولوژيكي، دانه گرده در مرحله بادكنكي (در مرحله D فنولوژيكي) از گل‌ها تهيه و پس از ارزيابي رشد و درصد جوانه‌زني در محيط كشت، در زمان مناسب اقدام به اخته كردن گل‌ها كرده و گرده‌افشاني به صورت گرده افشاني آزاد، خود و دگر گرده افشاني كنترل شده در باغ صورت گرفت. در روش مولكولي از واكنش زنجيره‌اي پليمراز با استفاده از آغازگرهاي عمومي براي شناسايي آلل‌هاي S استفاده شد. نتايج نشان داد كه بيشترين ميزان جوانه‌زني دانه گرده در سطح كلاله در حالت خودگرده‌افشاني و از نظر تعداد لوله گرده در بخش بالايي و پاييني خامه و درون تخمدان بيشترين مربوط به حالت گرده‌افشاني آزاد بود. نه آلل S (S4، S6، S9، S6m2، S24، S26، S35، S36b و S36a) شناسايي شد كه آلل‌هاي S6/S6m2، S24 و S9 داراي بيشترين فراواني مي‌باشد. مطالعه ما ثابت كرد كه تنوع آلل‌هاي S پايين بوده كه نشان دهنده تنوع ژنتيكي پايين در بين ژنوتيپ‌هاي مورد بررسي مي‌باشد. با توجه به رشد لوله گرده در طول خامه و تخمدان در تمامي حالت‌ هاي گرده‌افشاني در تمامي ژنوتيپ‌ها مي‌توان گفت كه همه ژنوتيپ‌ها از لحاظ گرده‌افشاني سازگار هستند.