خوانشي جديد از آيات قرآن در دوتفسير فخر رازي و شيخ مفيد از موضوع تقيه با تاكيد بر تقيه سياسي

تقيه به عنوان يكي از مسائل پر تنش ميان شيعه و سني كه به مثابه شبهه و پرسش همواره مطرح بوده است. در بسياري از موارد ضرورت ايجاب مي‌كند كه انسان عقيده و ايمان خود را پنهان كرده و عمل خود را تغيير دهد. اين رفتار كه نوعي تاكتيك دفاعي حساب مي‌آيد و نه عكس العمل حاكي از ضعف و ترس، تقيه ناميده مي‌شود، در حقيقت خود پيش از اينكه حاكي از ضعف و ترس باشد، به نوعي دفاع از خود يا عقيده و ايمان خويشتن است. مشروعيت تقيه در نظر فقيهان و متكلمان اماميه، مستند به آيات و روايات و امري مسلم است به نحوي كه در شرايطي خاص، خود بخشي از ايمان محسوب مي‌شود. التزام به تقيه و رَوايي آن بي ترديد انواع، آثار و لوازمي را به دنبال دارد كه علي القاعده بايد به آنها نيز ملتزم بود. يكي از انواع تقيه و شايد كاربردي‌ترين آن، تقيه سياسي است. تقيه سياسي يكي از سياست‌هاي كاربردي ائمه عليهم السلام در زمينه حفظ تشيع واسلام بوده است. تقيه دربرخورد با دولت و خليفه حاكم، تقيه سياسي ناميده مي‌شود و در بُعد گفتاري و از طرف اهلبيت عليهم السلام به روايات تقيه سياسي تعبير مي‌شود. فرضيه اصلي در اين پژوهش اين است كه تقيه به طور كلي و تقيه سياسي به طور خاص در حفظ اسلام و تشيع همواره از ابزار مسلمانان بوده است. روش تحقيق در اين پژوهش روش توصيفي - تحليلي است .