الگوي روابط ساختاري سرشت هاي عاطفي با نشانه هاي اختلال سلوك: نقش ميانجي بي اشتياقي اخلاقي در نوجوانان

مقدمه: اختلال سلوك به عنوان يك عامل خطر براي رفتارهاي  ضد اجتماعي آتي است و شواهد از نقش عوامل سرشتي در بروز و دوام اين اختلال حكايت دارد. هدف: هدف مطالعه حاضر آزمون الگوي روابط ساختاري سرشت هاي عاطفي با نشانه هاي اختلال سلوك با بررسي نقش ميانجي بي اشتياقي اخلاقي در نوجوانان بود. مواد و روش ها: روش اين مطالعه، توصيفي- همبستگي است. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل تمامي دانش آموزان دوره هاي اول و دوم متوسطۀ شهر اروميه در سال تحصيلي 1400 - 1399 بود. تعداد 220 نفر به روش نمونه گيري تصادفي چند مرحله اي انتخاب و به پرسشنامه توانايي ها و مشكلات، مقياس مركب سرشت هاي عاطفي هيجاني و مقياس بي اشتياقي اخلاقي پاسخ دادند. براي تجزيه و  تحليل داده ها از مدل يابي معادله ساختاري با نرم افزار 3 SmartPLS استفاده شد.  يافته ها: نتايج مدل يابي معادلات ساختاري نشان داد كه سرشت هاي دروني سازي شده (β=-0/10 ؛t=-2/48) و با ثبات (17/β=-0 ؛t=-2/17) اثر مستقيم منفي بر نشانه هاي سلوك دارند، در حالي كه سرشت هاي بروني سازي شده (β=-0/30 ؛t=2/62) و بي ثبات (β=0/52 ؛t=2/35) اثر مستقيم مثبت بر نشانه هاي سلوك دارند. همچنين سرشت هاي دروني سازي شده (β=-0/04 ؛t=2/13) و بي ثبات (β=0/03 ؛t=2/20) با ميانجيگري بي اشتياقي اخلاقي اثر غير مستقيمي بر نشانه هاي سلوك دارند. مقدار P 0/05 به عنوان سطح معني داري در نظر گرفته شد.  نتيجه گيري: اين نتايج بيان مي كنند كه سرشت هاي دروني سازي شده و با ثبات مي توانند به عنوان يك عامل حفاظتي و سرشت هاي بروني سازي شده و بي ثبات مي توانند به عنوان يك عامل آسيب پذير كننده براي نشانه هاي اختلال سلوك عمل كنند و بي اشتياقي اخلاقي نيز ميانجي اثر منفي سرشت بر نشانه هاي سلوك مي باشد. اين نتايج توجه به عوامل سرشتي در شناسايي زود هنگام اختلال سلوك و لزوم آموزش مهارت هاي مقابله با بي اشتياقي اخلاقي جهت پيشگيري از اين اختلال را خاطر نشان مي سازد.