اثربخشي برنامه والدگري مبتني بر ذهن‌اگاهي بر تاب‌آوري و كيفيت رابطه والد-فرزندي در مادران داراي فرزند با اختلال نارضايتي جنسيتي

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي برنامه والدگري مبتني بر ذهن اگاهي بر تاب آوري و كيفيت رابطه والد-فرزندي در مادران داراي فرزند با اختلال نارضايتي جنسيتي انجام گرفت. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري 3 ماهه بود.  جامعه آماري پژوهش را كليه مادران داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي شهر تهران در سال 1401 تشكيل مي دادند كه از بين آنها براساس پرسشنامه هويت جنسيتي (2007) و مصاحبه باليني با فرزندانشان،  30  نفر به شيوه  هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در گروه آزمايش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) جايگزين شدند. به منظور جمع آوري داده ها از مقياس تاب آوري واگنيلد (2009-RS) و پرسشنامه ارزيابي رابطه والد-فرزند فاين و همكاران (1983-PCRS) استفاده شد، پس از آن برنامه والدگري مبتني بر ذهن اگاهي (2014) در قالب 8 جلسه دو ساعته به شكل هفتگي و گروهي به گروه آزمايش آموزش داده شد. تجزيه و تحليل داده ها با روش آماري تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر انجام شد. نتايج نشان داد كه ميزان سطح معناداري تاب‌آوري و كيفيت روابط والد-فرزند گروه آزمايش بين مرحله پيش‌آزمون با پس‌آزمون و پيگيري و نيز بين مرحله پس‌آزمون و پيگيري كمتر از 05/0 است (05/0 P ). بنابراين نتايج نشان مي‌دهد كه برنامه والدگري مبتني بر ذهن‌آگاهي باعث بهبود تاب‌آوري و كيفيت روابط والد-فرزند در مادران داراي فرزند با نارضايتي جنسيتي شده كه اين بهبودي تا مرحله پيگيري برقرار بوده است.