نقش ميانجي همدلي در رابطه سبك هاي دلبستگي و علائم شخصيت خودشيفته در دانشجويان

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي نقش ميانجي همدلي در رابطه سبك هاي دلبستگي و علائم شخصيت خودشيفته در دانشجويان بود. جامعه آماري را تمامي دانشجويان 20 تا 40 سال دانشگاه تبريز در سال تحصيلي 1401-1402 تشكيل دادند. تعداد 300 نفر به روش نمونه گيري خوشه اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه شخصيت خودشيفته_16 (NPI-16) آمز و همكاران (2006)، پرسشنامه سبك هاي دلبستگي (AAI) سيمپسون (۱۹۹۰) و مقياس همدلي اساسي (BES) آلبيرو و همكاران (2009) بود. از تحليل معادلات ساختاري براي تحليل داده ها استفاده شد. نتايج بيانگر برازش مطلوب مدل پژوهش بود. نتايج نشان داد كه دلبستگي ايمن و همدلي به ترتيب با اندازه اثرهاي 0.25 (0.007=P) و 0.20- (0.02=P) اثر مستقيم معناداري بر شخصيت خودشيفته دارند، ولي اثر مستقيم دلبستگي ايمن، اجتنابي و دوسوگرا به ترتيب با اندازه اثرهاي استاندارد 0.20-، 0.29- و 0.002- بر همدلي معنادار نبود (0.05 P). همچنين دلستگي اجتنابي با اندازه اثر استانداره شده 0.08 اثرغيرمستقيم معناداري بر علائم شخصيت خودشيفته با ميانجي گري همدلي نشان داد (0.05=P). اين نتايج نشان مي دهد كه همدلي با توجه به نقش دلبستگي اجتنابي مي تواند تبيين كننده علائم اختلال شخصيت خودشيفته در دانشجويان باشد.