مقايسه بازداري پاسخ و جابه جايي توجه ميان كودكان دچار اختلال اضطراب جدايي و اضطراب امتحان

مطالعه حاضر با هدف مقايسه دو كاركرد اجرايي جابه‌جايي توجه و بازداري پاسخ در كودكان دچار اختلال اضطراب جدايي و اضطراب امتحان انجام شد. پژوهش حاضر از نوع علي-مقايسه‌اي بود. جامعۀ آماري اين پژوهش را كليه دانش آموزان دختر مقطع ابتدايي شهرستان ساري، كه داراي تشخيص اضطراب جدايي و امتحان بودند، در سال ۱۴۰۳-1۴۰۲ تشكيل داده‌اند. از كل جامعه، ۱۵۰ نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. ۷۵ نفر از افراد در گروه اضطراب جدايي و ۷۵ نفر در گروه اضطراب امتحان قرار گرفتند. جهت گردآوري داده‌ها از  مقياس اضطراب كودكان اسپنس (SCAS؛ ۱۹۹۷)، پرسشنامۀ اضطراب امتحان ساراسون (۱۹۵۸)، آزمون رايانه‌اي رنگ-واژه استروپ (SWCT؛ ۱۹۳۵) و آزمون رايانه‌اي دسته‌بندي كارت‌هاي ويسكانسين (WCST؛ ۱۹۴۸) استفاده شد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل واريانس چندمتغيره (MANOVA) استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين افراد با اضطراب جدايي و افراد با اضطراب امتحان در مؤلفه جابه‌جايي توجه (0/001=P) تفاوت معنادار وجود داشت (0/05 P). اما در مؤلفه بازداري پاسخ (0/225=P) بين دو گروه نمونه تفاوتي ديده نشد (0/05˃P). بنابراين مي‌توان گفت، جابه‌جايي توجه در افراد با اضطراب جدايي و افراد با اضطراب امتحان تفاوت دارد.