مدل‌ يابي توافق زناشويي بر اساس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با ميانجي‌ گري سبك‌هاي ازدواج در زنان

پژوهش حاضر با هدف مدل يابي توافق زناشويي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه با ميانجي گري سبك هاي ازدواج در زنان انجام شد. روش پژوهش توصيفي- همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را زنان متأهل در سه ماهه اول سال 1401مناطق 2، 7 و 11شهر تهران تشكيل داد، كه از ميان آن ها به روش نمونه گيري هدفمند تعداد 300 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. در اين پژوهش از ابزارهاي توافق زناشويي (RDAS) (باسبي و همكاران، 1995)، طرحواره يانگ (YSQ-SF) (يانگ، 1994) و پرسشنامه محقق ساخته سبك هاي ازدواج استفاده شد. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از مدل‏يابي معادلات ساختاري استفاده گرديد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه مدل از برازش مناسبي برخوردار است. نتايج نشان داد بين حوزه هاي طرحواره هاي ناسازگاراوليه با توافق زناشويي رابطه منفي و معنادار وجود دارد (0.01 P). همچنين سبك هاي ازدواج مي تواند رابطه بين، طرحواره هاي ناسازگار اوليه با توافق زناشويي را ميانجي گري كند (0.01 P). با توجه به اين يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت از آنجا كه ازدواج يكي از تصميمات مهم زندگي محسوب مي شود مي‌توان با تمركز بر طرحواره هاي ناسازگار اوليه و آموزش هاي پيش از ازدواج بر توافق زناشويي و بهبود سبك هاي ازدواج و تداوم روابط بين زوجين بر افزايش كيفيت رابطه زوجين افزود.