پيش بيني گرايش به خيانت بر اساس طرح واره‌هاي ناكارآمد و تنظيم شناختي هيجان در مراجعين مراكز مشاوره شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني گرايش به خيانت بر اساس طرح‌واره‌هاي ناكارآمد و تنظيم شناختي هيجان در مراجعين مراكز مشاوره شهر تهران بود. اين پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي بود. جامعۀ پژوهش را كليه مراجعين مراكز مشاوره شهر تهران در سال 1402 تشكيل دادند كه از بين آن‌ها به‌صورت هدفمند 420 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. از شركت‌كنندگان در پژوهش خواسته شد تا پرسشنامه هاي گرايش به خيانت زناشويي (PDIQ، 1999)، طرح واره هاي ناسازگار اوليه يانگ (YSQ-SF، 2005) و پ تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و همكاران (CERQ، 2001)  را تكميل كنند. روش تحليل پژوهش از  روش تحليل رگرسيون هم‌زمان بود. يافته‌ها نشان داد كه حوزه بريدگي و طرد، خودگرداني و عملكرد مختل، ديگر جهت مندي، گوش‌به‌زنگي بيش‌ازحد و بازداري، محدوديت‌هاي مختل و تنظيم شناختي منفي با نگرش به خيانت رابطه مثبت و معناداري دارد (0.05 P). همچنين ارتباط تنظيم شناختي مثبت با گرايش به خيانت زناشويي منفي و معنادار گزارش شد (0.05 P)؛ كه در مجموع 17.1 درصد گرايش به خيانت را تبيين كردند. نتيجه‌گيري مي‌شود طرح‌واره ناكارآمد و تنظيم شناختي هيجان در پيش‌بيني گرايش به خيانت نقش اساسي دارد.