تفسيرهاي اردو با نگاهي ويژه به تفسير ماجدي، اثر عبدالماجد دريابادي (1960 م)

اين مقاله به بررسي اجمالي پيدايش، گونه‌شناسي و تحول تفسير در شبه‌قارۀ هند از قرن نوزدهم تا قرن بيست و يكم ميلادي مي‌پردازد. همچنين به رويكرد، روش‌شناسي و ويژگي‌هاي برجستۀ تفسير ماجدي، اثر عبدالماجد دريابادي (1892-1977)، كه در دهه 1960 به زبان اردو نوشته شده است، مي‌پردازد. ويژگي اصلي دريابادي در تفسير او عبارت است از بازنمايي جهان‌بيني قرآني تأييدشده توسط اهل سنت و جماعت، رد الگوهاي فكري ناباور به خدا و مادي‌گرايانۀ غربي و مقايسۀ قرآن با كتاب مقدس، كه برتري اخلاقي و ساير ويژگي‌هاي برجسته قرآن را نشان مي‌دهد. او همچنين نقدهاي خاورشناسان بر قرآن را رد مي‌كند. بر خلاف برخي از مفسرانِ مدافعه‌جو، او معجزات و معاد قرآن را به‌طور قاطع تأييد مي‌كند. تفسير ماجدي تركيبي درخشان از سنت و تجدد است.