ميانجيگري در روابط بين ‌الملل (مطالعه‌ موردي: عمان تا پايان دوره‌ سلطنت سلطان قابوس در سال ۲۰۲۰م)

در اين پژوهش چرايي و چگونگي نقش ميانجيگري كشور كوچكي مانند عمان در غرب آسيا و حتي در سطح بين‌الملل، همچنين ابزارها و ساز و كارهاي اين كشور در دستيابي به اين اهداف بررسي شده است. چارچوب نظري اين پژوهش نقش ميانجيگري در روابط بين‌الملل است و بر صداقت و بي‌طرفي ميانجيگر تأكيد شده است، به‌ويژه بر كشورهاي كوچك ميانجيگري كه ماهيت تهديدكننده ندارند و مايل هستند در صحنه‌ بين‌المللي وجهه كسب كنند. در اين پژوهش، انگيزه‌هاي عمان براي ميانجيگري در قالب زمينه‌هاي كسب اعتبار و شهرت، نقش بازيگر فعال، و ميانجيگري به‌ عنوان وظيفه‌ اسلامي و ديني بررسي شده است. نقش رهبري سلطان قابوس و اتخاذ سياست بي‌طرفي و سياست خارجي عملگراي او، و رفاه و ثبات مالي دلايل عمده‌اي است كه عمان توانسته است در مناقشات فلسطين و اسرائيل، ايران و عربستان و مناقشه‌ هسته‌اي بين ايران و غرب ميانجيگري كند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه عمان، به‌ويژه تا زمان رهبري سلطان بن قابوس، در سايه‌ كسب درآمدهاي نفتي، ميانجيگر عمل كرده و وجهه كسب كرده است، اما به‌طور سنتي چنين نقشي را ايفا كرده و راه‌ حل ‌هاي كوتاه ‌مدت داشته است.