تناظر سخن با عالم هستي از ديدگاه ملاصدرا

زبان پديده‌اي به‌ظاهر ساده ولي درعين‌حال بسيار پيچيده است. زبان شناسان همواره سعي در شناخت چيستي زبان و ارائه تعريفي از آن داشته‌اند. از بين حكما، ملاصدرا نگاهي وجود شناسانه به سخن دارد و با تكيه‌بر نظام حِكمي خود، زبان را با استفاده از مباني اصالت وجود، تشكيك وجود و حركت جوهري تعريف مي‌كند. هدف از اين مقاله ارائه تبيين توصيفي-تحليلي از ديدگاه ملاصدرا در خصوص زبان است اما از زاويه‌اي كه در تناظر و تشابه با عالم هستي قرار مي‌گيرد. او زبان را در منظومه‌اي كاملاً متناظر با عالم هستي، معرفي كرده و هردو را داراي سير صعودي و نزولي، ابتدا و انتها، تشكيك و مراتب، زايش و پويايي و در نسبت و اضافه با مخاطب معنا مي‌كند. او معتقد است زبان و هستي چنان درهم‌تنيده‌اند كه هستي چيزي جز كلام نيست.