كاربرد اخلاق در شكل گيري دانشگاه فضيلت مدار

كاربرد ‏اخلاق در رشد و شكل‌گيري دانشگاه در حول محور فضيلت مداري در پژوهش‌هاي پيشين به صراحت و به صورت تخصصي بررسي نشده است. لذا، هدف از انجام پژوهش حاضر‏، بررسي كاربرد اخلاق در شكل‌گيري دانشگاه فضيلت مدار مي‌باشد. رويكرد پژوهش، كيفي بوده و با رويكرد تحليل مضمون و در يك‎ ‎دوره يك ساله از پاييز 1401 تا پاييز 1402 انجام پذيرفته است. نمونه آماري شامل گروه خبره 20 نفري از اساتيد دانشگاه و محققين در حوزه تحت مطالعه بوده كه با رويكرد گلوله‌برفي انتخاب شده است. براي بررسي اعتبار اطلاعات و الگوي مستخرج از مصاحبه‌ها، از دو روش بازآزمايي و توافق درون موضوعي استفاده شده و از اعتبار يافته‌ها اطمينان حاصل شده است. يافته‌ها در قالب مدل اخلاق در شكل‌گيري دانشگاه فضيلت مدار در قالب 219 كد باز، 40 مفهوم و سه مقوله محوري (تداخل اخلاق ‏در سطح فردي، تداخل اخلاق در‏ سطح دانشگاهي (حرفه‌اي) و تداخل و كاربرد موازين اخلاقي در سطوح كلان) كه هر كدام در قالب دو مقوله اجتنابي و حمايتي بخش‌بندي شده‌اند، شكل يافته است. نتايج حاكي كاركردهاي انكارناپذير و حساس اخلاق در شكل‌گيري و توسعه الگوي دانشگاه فضيلت مدار است كه در راستاي دستيابي به آن، بايستي به دستاوردهاي تحقيق حاضر در قالب الگوي تداخل اخلاق در تشكيل دانشگاه فضيلت مدار توجه ويژه‌اي نمود.