اثربخشي آموزش راهبردهاي خودتنظيمي بر نقص توجه، سازگاري اجتماعي و خودكارآمدي كودكان با اختلال بيش‌فعالي/نقص توجه

مقدمه و اهداف يكي از اختلال‌هاي رايج دوران كودكي، اختلال بيش‌فعالي/نقص توجه است كه مي‌تواند ناشي از كمبود خودتنظيمي باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش راهبردهاي خودتنظيمي بر نقص توجه، سازگاري اجتماعي و خودكارآمدي دانش‌آموزان ابتدايي شهر تهران بود.مواد و روش‌ها اين طرح پژوهشي نيمه‌آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. در اين پژوهش تعداد 100 دانش‌آموز به روش نمونه ‌گيري خوشه‌اي از ميان دانش‌آموزان پسر 9 تا 11 سال مدارس ابتدايي منطقه 16 استان تهران در سال تحصيلي 1397-1398 با اختلال بيش‌فعالي/نقص توجه انتخاب و با پرسش‌نامه‌هاي كانرز، نقص توجه، خودكارآمدي عمومي و سازگاري اجتماعي و پروتكل آموزش 8 جلسه‌اي راسل باركلي مورد بررسي قرار گرفتند.يافته‌ها نتايج پژوهش بيانگر تأثير آموزش راهبردهاي خودتنظيمي بر كاهش نقص توجه، افزايش سازگاري اجتماعي و خودكارآمدي دانش‌آموزان در گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل بود (0/05 P).نتيجه‌گيري مهارت‌هاي شناختي و برنامه‌هاي آموزشي در اوايل زندگي نقش اساسي در يادگيري و پيشرفت كودك در تنظيم خود دارند. همچنين مي‌توانند نرخ وقوع مشكلات رفتاري را در دراز مدت كاهش دهند.