ساز و كار تأثيرگذاري توحيد افعالي بر اخلاق و رفتار

ايمان حالتي قلبي و رواني است كه در اثر دانستن يك مفهوم و گرايش به آن حاصل مي‌شود. ايمان به‌مثابه يك نگرش، آثار شگرفي در وجود آدمي ايجاد مي‌كند، به‌‌گونه‌اي‌‌كه عالمان و انديشمندان درصدد بيان اين چگونگي برآمده‌اند و نظرياتي در اين رابطه بيان كرده‌اند. يكي از تحليل‌هاي مشهور در رابطه ايمان و آثار آن عبارت است از تأثير بينش بر گرايش و به تبع آن بر كنش، كه قابل انطباق با هرگونه ايماني است. اين پژوهش كه با روش «تحليلي ـ استنباطي» سامان يافته، با توجه به آثار فراواني كه اعتقاد به توحيد افعالي دارد، اين سازوكار و چگونگي آن را تبيين كرده و با استفاده از دو مؤلفه «اسناد» كه از مصطلحات روان‌شناسي اجتماعي است و «خودگروي» كه از مصطلحات فلسفه اخلاق است، چگونگي اثرگذاري توحيد افعالي بر اخلاق و رفتار را تحليل و بررسي كرده است. نتيجه اين تحليل نشان مي‌دهد كه ايمان به توحيد افعالي خداوند از طريق اصلاح «اسنادها» و نفي «خودگروي» از انسان، بر اخلاق و رفتار فرد تأثير مي‌گذارد.