تحليل نقش نظام‎ ها و عوامل نشانه‎ معناشناختي در حكايتي از گلستان در شكل ‎گيري سبك زندگي

نظام هاي گفتماني از مباحث با اهميت در نشانه معني‌شناسي به شمار مي‌روند. اين نظام‎‌ها در تعريف نوع روابط افراد و شكل‎گيري نظام قدرت نقشي بسزا ايفا مي‌كنند. در پژوهش حاضر، داده‌ها به روش كتابخانه‌اي از حكايت بيست و سوم باب نخست گلستان  كه محل نمايش روابط صاحبان قدرت و زيردستان آنان بوده انتخاب شده و به روش توصيفي-تحليلي مورد بررسي قرار گرفتند. نگارنده در مرحلۀ نخست به‌دنبال شناسايي نظام‌‎ها و عوامل گفتماني در اين حكايت و درنهايت نقش اين عوامل در شكل‌‎گيري سبكي خاص از زندگي است. ازآن‎ جا كه ارزش‌هاي نشانه‎-معني‌شناختي در معناسازي و تعريف عوامل گفتماني نقش‌آفريني مي‎‌كنند در اين پژوهش به آن‌ها نيز پرداخته مي‌شود. نتايج پژوهش نشان داد كه در اين حكايت نظام‎ گفتماني كنشي به‎ گونه‌‎اي پيچيده حاكم است و گرچه باتوجه به موقعيت موجود انتظار مشاهدۀ نظام‌هاي گفتماني شَوِشي و تنشي مي‌رود، اما اين امر رخ نمي‎‌دهد. همچنين، يافته‌ها نشان داد كه سعدي با بهره‌گيري از راهكار تغيير عوامل گفتماني و نيز دگرگوني ارزش‌ها كوشيده سبك تازه‌‎اي از زندگي را در اين حكايت معرفي كند. در بررسي اين حكايت از رويكردي از نشانه-معني‌شناسي كه توسط گرمس با عنوان مكتب پاريس مطرح گرديده بهره‌گيري شده است. اين پژوهش با روش كتابخانه اي و به شيوه توصيفي-تحليلي انجام گرفته است