تحليل گفتمان زيست محيطي در آثار علي اشرف درويشيان: مطالعة موردي مجموعه داستان‌هاي آبشوران و همراه آهنگ‌هاي بابام

زبان شناسي زيست‌محيطي از دانش‌هاي بينارشته‌اي معاصر است كه به مطالعه و بررسي ارتباط بين زبان و محيط زيست مي‌پردازد. پيوند ميان زبان و محيط زيست بر پاية نحوة برخورد انسان‌ها با جهان طبيعت است كه متأثر از ديدگاه‌ها، مفاهيم و جهان‌بيني‌ها است و تمام اين‌ها در زبان شكل مي‌گيرد. در همين راستا در پژوهش حاضر با استفاده از شيوۀ پژوهش توصيفي – تحليلي به مطالعة تأثيرپذيري علي اشرف درويشيان (1320-1396ه.ش) از زبان‌شناسي زيست محيطي و نحوة انعكاس آن در آثار منتخب او (آبشوران و همراه آهنگ‌هاي بابام) مي‌پردازيم. درويشيان در خانواده‌اي كم برخوردار و در حاشيۀ شهر كرمانشاه – آبشوران- متولد شد. به همين خاطر او از كودكي شاهد فقر گسترده‌اي بود كه گريبانگير خانواده شده بود. لذا طبيعت و محيط پيراموني او به نحو خشني اوضاع را براي اين قشر از مردم سخت‌تر كرده بود. اين ارتباط دو سويۀ طبيعت و زندگي طبقۀ فرودست به نحو بارزي درويشيان را تحت تأثير قرار داده بود كه در اين پژوهش در قالب دسته‌بندي‌هايي شامل «برجسته‌سازي»، «هويت»، «محوسازي»، «قالب‌ها و قالب‌سازي» و «واقع‌بودگي»‌ نشان داده شده است. تفسير موارد ذكر شده نشان از آن دارد كه زيست‌بوم، نقش بسيار زيادي در شكل‌گيري واقعيت و طرز تلقي آن، نامگذاري‌ها، ايدئولوژي و سلطۀ آن بر مردم فرودست دارد. اين داستان‌ها بازنمايي واقع‌گرايانه از زندگي افرادي بود كه نقش طبيعت را در ارتباط با زندگي و روح و روان خود به خوبي درك كرده بودند.