كاركرد روايت در مقابله با پاندمي بر اساس نظريه آلوده انگاري كريستوا مطالعه موردي: دكامرون

متن ادبي، روايت پناه بردن آدمي به دنياي تخيل است. نوشتار در برهه‌هاي زماني متفاوت چه در آشوب‌هاي جمعي و چه در تنش‌هاي فردي، نقشي پالايشگر و درمانگر دارد. ساختارهاي روايي با ساختارهاي رواني در بافتي از روزگار و جهان نويسنده هم پيوند مي‌شود و شگردهاي روايي و ساختاري تازه‌اي را رقم مي‌زند. بحران‌ها و آشوب‌هاي اجتماعي يا طبيعي منجر به بحران‌هاي وجودي مي‌شود و با زيرورو شدن جهان و روان آدمي از دل اين آشوب‌ها، سبك‌ها و ساختارهاي تازه سر برمي‌كشد چنانكه نياي رمان مدرن يعني دكامرون از دل طاعون قرن چهاردهم زاده شد. گفت‌وگو ميان روان و متن، فرايندي پالايشي است كه در كار هنري به سامان مي‌رسد. ژوليا كريستوا به‌عنوان روانكاوي مسلط بر نظريه‌هاي نقد ادبي، نقش پالايش بخش ادبيات و هنر را در دوران مدرن در تبيين، تخليه و تهي‌سازي آلودگي از طريق كلام مي‌داند. كار هنري تنشي را در درون هنرمند به شكل نمادين و با خلق دنيايي ديگر، به سامان مي‌رساند. راز خلق نخستين نمونه رمان مدرن شايد همين باشد: برون‌ريزي طردها و پذيرش عاطفه‌هاي ناهمخوان و ناسازگار در كنار هم از طريق امر نشانه‌اي و شبكۀ دلالتي كه به شكل نمادين بازنمايي مي‌شود. دكامرون اثر بوكاچيو در زمان فروپاشي نظام‌هاي اجتماعي بر اثر طاعون روايتي تازه و بديع بود كه همزمان با فروپاشي سنتها با سنت‌شكني در سبك و محتوا، پيشگام رمان مدرن شد.