تعيين الگوي رابطه اختلال خواب و اختلال شخصيت مرزي با اختلال استرس پس از سانحه در پرستاران شهر كرمانشاه

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين الگوي رابطه اختلال خواب و اختلال شخصيت مرزي با اختلال استرس پس از سانحه در پرستاران شهر كرمانشاه انجام شده است. روش‌شناسي: روش پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نظر اجرا  پيمايشي مي باشد. جامعه آماري اين پژوهش، شامل كليه پرستاران حاضر و اعزامي به محل وقوع حادثه رخ داده در شهر كرمانشاه مي باشد. روش نمونه گيري به صورت نمونه گيري تصادفي در دسترس بود و تعداد اعضاي نمونه با استفاده از فرمول كوكران برابر با 150 نفر به دست آمد و بر اساس ملاك هاي ورود و خروج به پرسشنامه هاي مقياس اختلال استرس پس از سانحه مي سي سي پي، پرسشنامه كيفيت خواب پترزبورگ و مقياس شخصيت مرزي جكسون و كلاريج (1991) پاسخ دادند. يافته ها: نتايج نشان داد اختلال پس از سانحه چه به صورت مستقيم و چه به صورت غير مستقيم با اختلال افكار شخصيت مرزي  و اختلال خواب رابطه مثبت و معنادار دارد. همچنين در برازش مدل طراحي شده مشخص شد چون مقدار شاخص GFI و AGFI به دست آمده نزديك به يك مي باشد و به علاوه مقدار ريشه ميانگين مربعات خطاي براورد يا RMSEA كمتر از 0.08 و در دامنه قابل قبول است، مي توان گفت كه متغيرهاي مدل به خوبي توسط داده ها براز شده است. نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش حاضر و اهميت سلامت پرستاران بر سلامت جامعه، ارزيابي و شناخت و درمان كيفيت خواب و اختلال شخصيت مرزي و ارتباط آن با اختلال استرس پس از سانحه مي تواند رهنمودهاي ارزشمندي را در زمينه بهبود اختلال استرس پس از سانحه در پرستاران  به همراه داشته باشد.