بررسي ديدگاه طبيعت‌گرايان به تربيت و عوامل مؤثر بر آن با تكيه بر انديشه‌هاي روسو

روسو از برجسته‌ترين نمايندگان فلسفه‌ روشنگري به شمار مي‌رود كه با آثار خود، تعليم و تربيت را به مسيري جديد سوق داد و بر سبك زندگي مردم تأثيري عميق گذاشت. بر اين مبنا، هدف پژوهش حاضر تبيين ديدگاه روسو به عنوان نماينده طبيعت گرايي، درباره تربيت و عوامل مؤثر بر آن است و به منظور دستيابي به اين مهم، از روش توصيفي‌ـ‌تحليلي بهره برده است. در نگاه روسو، عواملي گوناگون بر تربيت انسان تاثير داشته و براي رشد انسان چندين مرحله مي توان در نظر گرفت. يافته هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه اصل محوري فلسفه تربيتي روسو «طبيعت» است. از منظر او، كودكان وحشي هاي نجيب و بزرگواري هستند كه ذاتاً از احساس درست و غلط، برخوردارند و براي رشد منظم و سالم، برنامه هايي فطري دارند. به زعم روسو، آدمي در آغاز، نيك نفس است و بر اثر تمدن و آثار آن، از حال طبيعي خارج شده و رذايل اخلاقي به وجود مي آيد. پس انسان ها به كمك آموزش و پرورش طبيعي، از خويشتن دوستي به ارزش هاي انساني نايل مي آيند. روسو كودك را انسان ابتدايي معصومي مي ديد و دوران كودكي را طبيعي ترين دوران رشد انسان مي دانست. از اين رو با تأكيد بر بخش هاي طبيعي و خودجوش و نيازموده طبع آدمي، آرزوي بازگرداندن وي به كودكي اش را داشت؛ بنابراين، از تلاش براي تغيير آدمي به شهروند دولتي چشم پوشيد و بر اين باور بود كه قانون بايد با نيروي طبيعي و روح آدمي سازگار باشد.