رويكردي نو به روايات نهي ‌كننده از تشكيل حكومت اسلامي در زمان غيبت

تشكيل حكومت اسلامي، از مهم‌ ترين مسائلي است كه در اعصار اسلامي همواره مورد بحث و مناقشه ميان مخالفين و موافقين بوده است. منتقدين نظرية تشكيل حكومت اسلامي بر اين باورند كه گزارش‌ها و رواياتي از ائمه وجود دارد كه دلالت بر سكوت در مقابل طغيان‌كنندگان و ظلم ظالمان دارند. از نگاه ايشان اين روايات در اصطلاح، حاكم و مقدم بر آيات و رواياتي هستند كه دلالت بر وجوب مقاومت و دفاع و قيام در برابر سركشان دارند؛ به همين جهت، تشكيل حكومت اسلامي و قيام در برابر آنها جايز نيست. از منظر ايشان اطلاق اين روايات به‌گونه‌اي است كه هر نوع اقدامي را نهي كرده است. در اين پژوهش با روش تحليلي ـ توصيفي، به بررسي مهم‌ترين رواياتِ مورد استناد مخالفين نظرية تشكيل حكومت اسلامي پرداخته‌ايم. از نظر نگارندگان، دليل‌هايي كه مخالفين تشكيل حكومت اسلامي به آن استناد مي‌كنند ناقص است و مطلوب ايشان را ثابت نمي‌كند. به نظر مي‌رسد با در نظر گرفتن ظرف زماني و مكاني و شرايط صدور آنها، معلوم مي‌شود نه‌تنها اين روايات دلالتي بر سكوت ندارند، بلكه به‌عكس، دلالت بر قيام عليه طاغيان دارند؛ البته دلالت آنها بر قيام، به‌صورت مطلق و كلي نيست، بلكه وابسته به شرايط خاص است و از اطرف ديگر عمل به اين روايات موجب تعطيلي احكام مهم اسلام اعم از احكام مالي و احكام دفاع ملي و يا احكام جزايي مي‌شود.